Bayram Sabahı…

Erkenden uyanırdık. Ev, sabahın serinliğinde bile sıcacık olurdu; annemin mutfakta telaşla hazırladığı kahvaltının kokusu sarardı dört bir yanı. Bir yanda taze pişen çöreklerin kokusu, bir yanda babamın yüzüne bolca sürdüğü limon kolonyası…
Her şeyin bir düzeni, bir adabı vardı o zamanlar. Sessiz bir heyecanla hazırlanırdık bayrama.
Her bayram için, annemin sabaha kadar uyumadan dikip yetiştirdiği yeni kıyafetlerimizi giyerdik; bazen de yeni bir çift ayakkabı eşlik ederdi.
Saçlarımız özenle taranmış olurdu. Ellerimizde şeker torbaları, gönlümüzde saf bir sevinçle mahallede komşuların ellerini öpmeye giderdik. Şekerler, fıstıklar, bazen de mendil içine özenle konulmuş harçlıklar dolardı torbalarımıza. Mutluluktan attığımız kahkahalar tüm sokağı inletirdi.

Ne cep telefonları vardı ne de sosyal medya… Ama iletişim bambaşkaydı; bir göz teması, bir sarılma, bir “hoş geldiniz” tüm kalpleri ısıtmaya yeterdi.
Kurban kesilirken çocuk aklımızla ürperir, ama sonra etin pay edilmesini izlerdik. Komşulara, ihtiyaç sahiplerine dağıtılan her tabakta sadece et değil; annelerimizin sevgisi, babalarımızın emeği, bizimse umutlarımız taşınırdı.
Kokusu bile başka olurdu o günlerin: sabun gibi, tarçın gibi, eski fotoğraflar gibi…

Şimdi her şey daha karmaşık, daha hızlı… Ama içimde bir yerde hâlâ o eski bayram sabahlarının huzuru yaşıyor.
Kurban Bayramı geldiğinde, en çok da o eski günlere dönmek isterim. Çünkü bayram sadece bir gelenek değil; çocukluğumuzun, ailemizin, değerlerimizin bize bıraktığı en kıymetli mirastır. Gönüllerde kurulan köprülerle anlam kazanır.

Yüreklerimize dokunan bir merhamet çağrısıdır. Paylaşmanın, yardımlaşmanın ve en çok da bir olmanın değerini yeniden hatırlarız.
Belki uzaklarda kalan bir dostun sesi, belki de yıllardır küs olan iki yüreğin barışmasıdır bayram…
Çocuklar için rengârenk bayramlıklar, büyükler için dualı eller ve dolup taşan sofralardır.

Ama hepsinden öte, içten bir “Bayramın mübarek olsun” demenin sıcaklığıdır bizi biz yapan.
Kurban etini paylaşırken, aslında sevgimizi, gönlümüzü bölüşürüz.
Komşuya uzanan bir tabakta yılların dostluğu, yetim bir çocuğun gözlerinde umut olur.

Bu bayramda da dilerim ki kırılan kalpler onarılsın, yalnızlıklar unutulsun, sofralar bereketle, evler neşeyle dolsun.
Bayram, sadece takvimde bir gün değil; yüreğimizde bir duadır aslında.
Ve o dua, “Birlik olalım, affedelim, sevelim” diye yankılanır.

Bütün dünya Müslümanlarının kurtuluşu, umudu, özgürlüğü olsun bu bayram; her coğrafyada çocuk kahkahası olsun.
Kurban Bayramınız mübarek olsun. Her güne bayram sevinciyle uyanmanız dileğiyle…