BİR HAYALİM VAR

Konuşmacı, meydanda toplanan coşkulu kalabalığı süzdükten sonra ilk hitabını haykırdı.

“Bir hayalim var.”

1963 yılının sıcak bir ağustosuydu. Yer, başkent Washington’du. Mikrofonun başında genç bir siyahi vardı. İsmi Martin Luther King’di. En az 250 bin Amerikalının tezahüratları gökleri yırtıyor ve konuşmacıyı can kulağıyla dinliyorlardı.

Siyahlarla beyazlar arasında yasalarla ayrıştırılmış acımasız bir dönemdi.

Ayrı otobüslere biniyorlar, ayrı mahallelerde yaşıyorlar, ayrı restoranlarda yemek yiyorlar, ayrı çeşmelerden su içiyorlar, ayrı hastanelere gidiyorlardı.

O günkü muazzam konuşması “Bir hayalim var” sözüyle zihinlere kazındı ve dünya bu olaydan ve Martin Luther King’den haberdar oldu.

Bütün ırkların eşit olması hususunda mücadele ateşini yakıp zaman içinde kazanımlar elde etme serüveni, böyle bir anahtar cümle ile başladı.

1400 yıl evvel siyahi birinin asla ayrımcılığa tabi tutulmadığı, bilakis Mekkeli beyaz Müslümanların başına taç yaptıkları ve peygamberin yakınında bulundurup değer verdiği Bilal-i Habeşi örneğini düşündüğümde, o tarihten 14 asır sonra medeniyetin ve özgürlüğün beşiği dedikleri Amerika’daki zencilerin durumuna bir insan olarak çok üzülmüştüm.

Her neyse konumuz bu değil.

Martin Luther King, her öncü lider gibi öncülerin kaderi gereği zalim yönetimce onlarca kez tutuklandı. Evi bombalandı ama o hiçbir silaha başvurmadan kendi söz ve direniş silahıyla mücadelesine devam etti. Neticede bir beyazın tüfeğinden çıkan kurşunla hayatı son buldu.

Hikâye uzun. Burada beni ilgilendiren, hikâyenin o ilk cümlesi olan “Bir hayalim var” hitabıydı. Beni etkileyen işin o yanıydı. Uzunca bir konuşmasını bu sihirli anahtar kelamıyla açmasıydı.

“Bir hayalim var.” Müthiş bir giriş sözüydü. Her güzel şeyin hayal ile başlamasıydı. İnsanlığın yararına bir şeyin öncelikle hayallerde inşa ediliyor olmasıydı.

Bizde ise bu zamana kadar “Bir hayalim var” diyenimiz hiç çıkmadı.

Evet, ülkemizde bir ırkçılık ve bununla birlikte ötelenen zenciler sorunu yoktu ama sorunlar vardı. Bu sorunlar yerinde saymıyor, büyüyor ve makas gittikçe açılıyordu.

Çok isterdim; bir Martin Luther King yerine bu toprakların bir efesi çıksın, bir zeybeği, bir yiğidosu, bir mele’si çıksın, bir dadaşı, bir gakkosu, bir Karadeniz uşağı çıkıp ellerini makas gibi açarak ve kitlelerin önünde durarak konuşsun.

“Durun kalabalıklar, bu yol çıkmaz bir sokaktır.” desin.

“Ekmeksiz yaşarım ama adaletsiz yaşayamam.” desin.

“Dünyanın 16. ekonomi sırasındayız ama milletin yüzde sekseni asgari ücret seviyesinde yaşıyor. Bu makas niyedir?” desin, sorsun, sorgulasın.

Ama yoktu.

Memlekette olan her kötü şey tek bir şeyin ürünüdür. Adaletsizlik.

Adaletsizliğin olduğu yerde şiddetin her türü, cinayetin her türü, ahlaksızlığın, hırsızlığın, rüşvetin, anarşinin, kural tanımazlığın, utanmazlığın ve cehaletin her türü yaşar. Namusluya hayat hakkı tanımaz.

Adaletin olduğu, uygulandığı ve denetlendiği yerde ise bunların yerine mutluluk, esenlik, üretkenlik, medenilik, ilim, ahlak, hoşgörü ve demokrasi olur. Huzur olur, hürmet olur.

Adalet her şeye hiza verir, her şeyi güzelleştirir. Eğitimi, üretimi, sanatı, ahlakı… Ama hiçbir şey adaletsiz olmaz.

Adalet, Mevlana’nın dediği gibi her bir şeyin yerli yerinde olmasıdır. Ayakkabı ayakta, fes başta.

GETİRİN ŞU ADALETİ ALLAH AŞKINA.

Çıksın bir Martin Luther’imiz Allah aşkına.

Yazar: Mehmet Erdil

Anahtar Kelimeler: Mehmet Erdil kimdir, bir hayalim var konuşması nedir, Martin Luther King ne söyledi, adalet neden önemlidir, adaletsizlik toplumları nasıl etkiler, Türkiye’de adalet tartışmaları nedir, adalet toplumu nasıl değiştirir, Martin Luther King mücadelesi nedir, Bilal Habeşi kimdir, adalet ve demokrasi ilişkisi nedir,