İnsanlığın, İnsanlık Arayışı..!
Madde manaya hükmetmeye başladığı günden beri, kaybolmaya yüz tutan insana özgü erdemli düşünüş, davranış ve tutumlar kısaca insanlık/insanca yaşama ve yaşatma durumu artık ufkumuzdan tümden silindi silinecek...
Hemen her gün gerek ekranlarda, gazete köşelerinde veyahut gündelik sohbetlerde ‘İnsanlık öldü’ diye başlayan cümlelere fazlasıyla aşinayız.
Kan donduran vahşetler, toplu katliamlar, savaşlar, gasplar, haksızlıklar, hırsızlıklar, arsızlıklar vb. maalesef kesintisiz bir süreklilikle okuduğumuz, izlediğimiz, ya da dinlediğimiz olaylar haline geldi.
Bir tarafta vatanından edilmiş göçmen kamplarında sefilce yaşayanlar, bir tarafta açlıktan kırılanlar, bunlara mukabil diğer bir taraftaysa kedileriyle, köpekleriyle şatafatlı bir dünyanın kollarında vur patlasın çal oynasın tadında hayatını yaşayanlar...
Ve biz İnsanlığımızı arıyoruz... yüzyıllardır yavaş yavaş kaybettiğimiz ve üstelik kaybolurken ‘bana dokunmayan yılan bin yaşasın’ anlayışıyla önemsemediğimiz, iş işten geçtikten sonra sürekli şikayet ettiğimiz İNSANLIĞI arıyoruz...
Her geçen gün beşeriyet elbise çıkarır gibi, bir insanlık sıfatını daha üzerinden soyarken, bu duruma üzülen insanların hayıflanmaktan çok öte daha fazla şeyler yapması gerekmektedir..
Çığ gibi büyüyen bencilliğin, vurdumduymazlığın, vicdan yoksunluğunun önüne geçemezsek günümüzde neredeyse tapınılır hale gelen para insanoğlunun topyekun uçurumdan aşağı yuvarlanmasını engelleyemeyecektir..
Ferdi çırpınışlar neye yarar diye düşünmek, insanın yaradılış gayesini anlayamamış olmanın göstergesidir..
Her yeni doğan güne besmeleyle, güzel dileklerle ve sıcacık bir gülümsemeyle başlayabiliriz mesela..
Her önümüze geleni hunharca eleştirmek yerine, güzel hasletlerini ortaya çıkarıp geliştirmesine, iyilik damarlarını beslemesine yardımcı olabiliriz mesela...
Kendimizi, aile efradımızı, komşularımızı ruhsal ve zihinsel tekamüle teşvik edebilir, kötü huylarımızı tespit edip, arınarak, güzel ahlaklı olmaya çalışıp, etrafımıza numune-i imtisal yani örnek insan olabiliriz mesela...
Velhasılıkelam hepimiz insanlık için ufak adımlar atarsak, gün gelir bu küçük adımlar toplanıp dev adımlara döner ve işte o vakit kaybolmaya yüz tutan İnsanlık tekrar dünyamıza can verir..
Ne demiş Sevgili Atalarımız; ‘HERKES KENDİ KAPISININ ÖNÜNÜ SÜPÜRÜRSE SOKAK TERTEMİZ OLUR’
